Benim İçin Sabahattin Ali
Sırça Köşk'ten, Kuyucaklı Yusuf'tan, Yüzbaşının Kızı çevirisinden ve hatta Kürk Mantolu Madonna'dan çok önce ben Sabahattin Ali ile Sinop'ta tanıştım. Henüz yaşım belki 10 bile değildi.

Bilir misiniz Sinop'u? Koca dağların ve virajlı yolların ardına saklanmış küçük güzel şehir... Şimdi tüm güzel mesire yerleri betonla dolduruldu tabi. Virajlı yollar benim çocukluğumda kaldı. Ama Sinop hala dağların ardında, mavinin kucağında, yosun kokulu şirin şehir. Benim Sabahattin Ali ile tanıştığım şehir.

İşte böyle dağların ardında, gitmesi zor gelmesi zor diye yapılmış meşhur cezaevi oraya. Küçücükken gittim ben ilk, 4 yıl boyunca liseyi okurken Sinop'ta yatılı bir öğrenci olacağımı bilmeden. Hayatıma, tüm kişiliğime şekil verecek okuluma gideceğimi nereden bilecektim o zaman? 

Sinop Cezaevi... Giden bilir, gitmeyen de mutlaka duymuştur adını. Ancak bir çocuk için ne anlama gelir o koca koca taş duvarlar? Sidik kokan karanlık hücreler... İşkence odaları, çocuk koğuşları, taş avlular; duvarlara kazınmış isimler, tarihler, şiirler... Aynen şöyle düşünmüştüm: burası bu kadar korkunç olduğuna göre burada kalmaya mahkum olan insanlar ne korkunçtur kim bilir, ne korkunç şeyler yapmışlardır. Zaten sizi gezdiren rehber de öyle bir anlatır ki, çocuk olmasanız bile ürkersiniz.
Tüm bunların sonunda o geniş taş avluya çıkılır: bir insan boyundan uzun demir pencerelerin baktığı avluya, en uzun duvarının ardında denizin olduğu ancak sadece sesinin duyulduğu- kendinin bir sır olduğu avluya... Herkes saygıyla durur koskocaman bir şiirin önünde: Başın Öne Eğilmesin.
O zaman düşünürsün işte, çocuk aklınla da olsa düşünürsün: demek ki buradan o kadar da korkunç insanlar geçmemiş, 

İnsan ömrünün bir noktasında anlayıverir: demek ki cezaevlerinden hep korkunç insanlar geçmezmiş. İçini sımsıcak ısıtacak şeyler yazan, söyleyen, düşünen, düşleyen insanların da evi olmuş bu sidik kokan hücreler.

Aramızdan koparılışının 68. yılında, Sabahattin Ali hala aramızda; onunla ilk nerede tanıştıysak tam orada.