Geyikli Gece
"Geyikli geceyi hep bilmelisiniz."
Ruhumun şiiridir. İçimdeki aşkın şiiridir. Aşk deyince, öyle küçük düşünmeyelim: yaşayan her canlıya karşı aşkı canlandırıyor içimde. Ne zaman okusam, ne zaman birisi bana okusa hissederim koca dalgalar köpürür ruhumda. Adım adım büyür isteğim. Her şeyi sevesim gelir, "bilir bilmez geyikli gece yüzenden"
Bir şiirde kendini bulmak, kendini tanımak mümkün müdür? Geyikli Gece'den sonra evet, derim. Ruhumuzun bilmediğimiz binlerce kıvrımı var. İnsanları tanımaya uğraşırken fark edemiyoruz kendi içimizi tanımadığımızı. Sonra bir şiir geliyor yahut bazen bir şarkı, doğru kilidin yuvasına oturması gibi eksiklikleri tamamlayıveriyor bir anda. İşte benim kilidim de Geyikli Gece. 

" 'Geyikli gecenin arkası ağaç

Ayağının suya değdiği yerde bir gökyüzü

Çatal boynuzlarında soğuk ayışığı'

İster istemez aşkları hatırlatır

Eskiden güzel kadınlar ve aşklar olmuş

Şimdi de var biliyorum

Bir seviniyorum düşündükçe bilseniz

Dağlarda geyikli gecelerin en güzeli

Hiçbir şey umurumda değil diyorum

Aşktan ve umuttan başka

Bir anda üç kadeh ve üç yeni şarkı

Belleğimde tüylü tüylü geyikli gece duruyor" 

Turgut Uyar